Lieve mensen,

Mijn laatste weblog eindigde met het feit dat papa en mama zouden aankomen in Kaapstad. Inmiddels zijn ze alweer een aantal weken terug in Nederland, dus het wordt tijd om daar over te schrijven.

Woensdag 9 mei kwamen papa en mama aan in Kaapstad. Ik vond het heerlijk om ze weer te knuffelen en om ze ‘mijn' Kaapstad te kunnen laten zien. Ik heb geprobeerd ze de mooiste plekjes van Kaapstad te laten zien, en dat is gelukt. Ik was de periode dat mijn ouders in Kaapstad waren vrij, dus we hebben onbeperkt kunnen genieten. We hebben een helikoptervlucht gemaakt boven Kaapstad. Dit was super vet! Maar ook een bezoek aan Robben eiland, het kasteel, Camps Bay, Groot Constantia, Lion's Head en Signal Hill waren ontzettend leuk. We hebben een bezoek gebracht aan de townships rondom Kaapstad. Dit heeft diepe indruk gemaakt op papa en mama. De vraag hoe deze mensen in deze omstandigheden willen/kunnen leven zal bij ons allemaal nog door het hoofd spelen. Ik kom dagelijks in de townships, dus voor mij word het ‘normaal', maar wennen zal het nooit. Zoveel armoede en ellende.... Ik heb mijn ouders dus twee kanten van Zuid-Afrika kunnen laten zien. Aan de ene kant het prachtige Kaapstad, maar aan de andere kant ook de ellende en problematieke die heersen in dit land.

Maar tijdens het bezoek van mijn ouders moest er ook geshopt worden voor souvenirs, dus ook aan Green Market Square zijn meerdere bezoekjes gebracht. Persoonlijk vind ik dat ik het mooiste souvenirs van iedereen heb gekregen, namelijk; Monopoly South African Edition. Dat word als ik terug ben in Nederland heel wat potjes spelen!

Natuurlijk was het mooiste cadeau wat mijn ouders mij hebben gegeven hun bezoek aan Zuid-Afrika. Bedankt voor al jullie steun en liefde! Ik heb genoten van jullie.

(ondertussen scroll in door mijn South Africa Part 2 fotoalbum op facebook, want ik weet niet meer wat ik allemaal beleefd heb de afgelopen weken... te erg!)

Inmiddels heb ik een nieuwe huisgenoot. Een hele lieve meid uit Frankrijk. De voertaal in het huis is inmiddels (overwegend) Engels. Op zondag 20 mei vierde Maud haar verjaardag in Mzoli's (in Guguthu, één van de townships)! De plek waar de lokale bevolking komt om te braaien, drinken en te dansen. Het was een koude dag, maar het was (weer) erg gezellig!

Het weekend van 25, 26 en 27 mei was ook weer weekend om nooit te vergeten. Op vrijdag ben ik altijd vrij, maar helaas was deze vrijdag een grauwe dag. Regen, regen en nogmaals regen in Kaapstad! Aangezien het internet in huize Villa Tivoli er meerdere weken heeft uitgelegen ben ik met mijn laptop naar mijn favoriete koffietentje geweest. Mijn Franse huisgenoot had ons uitgenodigd om naar een huisfeest te komen van andere Franse studenten in Kaapstad. Na een aantal drankjes gingen we naar Longstreet (met een groep van 20 mensen) en hebben een erg gezellige nacht gehad. Zaterdagochtend begon met een lekker ontbijt en daarna zijn we naar Canal Walk geweest om te shoppen. Met nieuwe oorbellen en twee nieuwe shirtjes was de dag weer geslaagd.

Daarna gingen we uiteten bij Zula's! Roos, Peter en Maud hadden nog nooit de beroemde chickenburgers bij Zula's gegeten, en aangezien dit weekend het één na laatste weekend voor Roos en Peter zou zijn, moest dit nog even gebeuren! Daarna doorgegaan om te stappen. Inmiddels hebben we een ontzettend leuke uitgaansgelegenheid gevonden waar we graag komen voor een goede stapavond, genaamd; Kennedy's! Goede muziek en leuke mensen!

Na een te korte nacht hebben we op zondag besloten om te gaan abseilen van Tafelberg! Deze wens hadden we al langer, maar door het wisselvallige weer in Kaapstad was het er nog niet van gekomen. Maar het weer was top deze zondag, dus halverwege de middag bungelde iedereen aan een dun touwtje aan de Tafelberg. Ik was niet nerveus (terwijl ik toch 112 meter naar beneden zou abseilen), maar ik vond het wel ontzettend spannend! Een typische gevalletje van; één keer, nooit meer!

En toen was het alweer juni! Het eerst weekend van juni stond in het teken van afscheid nemen. Roos en Peter hadden en erg gezellig afscheidsbraai georganiseerd in de achtertuin van hun huisje. Roos en Peter; bedankt voor de gezellige tijd in Zuid-Afrika! Ik ga jullie missen (eigenlijk doe ik dat al)!

Ik heb de hele week ziek geweest, dus de dag na de braai heb ik doorgebracht op het balkon van huize Tivoli! Het was ‘korte-broeken-weer', dus geen het was geen straf. Op maandag begon ik aan de laatste 4 weken van mijn stage met gemixte gevoelens. Aan de ene kant vind ik het fijn dat het bijna klaar is, maar aan de andere kant kan ik hier nog zo veel leren.

Het weekend van 8, 9 en 10 juni stond natuurlijk in het teken van het EK VOETBAL! Hier in Kaapstad worden de wedstrijden ook uitgezonden, dus ik hoef niet veel te missen. Huize Tivoli is inmiddels ook oranje gekeurd. Overal hangen oranje ballonnen en ook de Nederlandse vlag hangt mooi te zijn in de woonkamer! Vrijdagochtend om half 8 stonden Annet, Annemiek, Maud en ik voor de deur bij Home Affairs voor ons visum. Na twee maanden wachten had ik heb bericht gekregen dat mijn aanvraag voor een verlenging van 90 dagen was goedgekeurd, dus ik ben weer een grote sticker rijker in mijn paspoort. Na het ophalen van het visum zijn we wezen ontbijten bij Lazari, was weer lekker. Daarna nog even naar Canal walk geweest. Bij thuiskomst stond Annet al te toeteren op haar vuvuzela! Jaja, in Villa Tivoli bevinden zich twee oranje(!) vuvuzela's om ons team in Zuid-Afrikaanse style aan te moedigen. Na even gedoucht te hebben etc. zijn we naar Tommy's Sport Bar geweest om daar de opening van het EK te kijken. Top.

Zaterdag stond in het teken van DE wedstrijd! Om 3 uur waren wij (Annet, Annemieke, Maud, Tjitske, Marie en ik) al in Tommy's om een mooi plekje voor het grote scherm te hebben. De sfeer kwam er al snel in en om 16.30 was het al propvol met Nederlanders. De eigenaar van Tommy's is een Nederlanders, vandaar dat alle Nederlander daar heen gaan voor alle oranje activiteiten (o.a. Koninginnedag). De middag zat vol met Nederlandse meezing muziek, dus een groot feest. Helaas was de wedstrijd niet heel fijn om naar te kijken, maar dat mocht te pret niet drukken. Na de wedstrijd van Duitsland tegen Portugal zijn we weer naar huis gegaan, want we moesten optijd naar bed, want zondag zouden we gaan SKYDIVEN!

Zondagochtend gierde de zenuwen door onze lijfjes. Maar het was het ALLERVETSTE wat ik tot nu heb gedaan!! Net voorbij Blouberg ligt een klein vliegveld waar je kan skydiven. Na de veiligheidsinstructies ging de vlucht in 20 minuten naar 9000 ft (3 maal de hoogte van de Tafelberg). En dan gaat het luik/ de deur open en schijf je langzaam naar de rand van het vliegtuig. Spannend! Maar het was zo VET! Skydiven is anders dan parachute springen. Met skydiven heb je een lange vrije val, waar de aarde elke seconde dichterbij komt. De vrije val duurde 35 seconden, maar voor mijn gevoel maar 10 seconden. De adrenaline gierde door mijn lijf, maar dit had ik niet willen missen. Zoals we in huize Tivoli zeggen; Angst voor even, maar als we het niet hadden gedaan hadden we spijt voor het leven! De film die tijdens mijn sprong is opgenomen is inmiddels al in Nederland, dus wie hem wil zien; bij mijn ouders ben je op het goede adres! Er staan ook foto's van de sprong in het fotoalbum op facebook!

Vandaag is het woensdag 13 juni. Een heeeele belangrijke dag voor alle Nederlanders (die van voetbal houden). De wedstrijd tegen Duitsland staat vanavond op het programma! Mijn oranje shirt ligt al klaar, en ik zit nu op het kantoor van Life Choices en de Nederlandse muziek knalt door de speakers van mijn laptop. Ik heb er zin in! Het zal (hopelijk) groot feest worden in Tommy's!

Morgen ben ik vrij, want uitbrakken na deze wedstrijd zal wel nodig zijn. Maar eigenlijk moet ik nog ontzettend veel doen, want Tom komt vrijdag aan in Kaapstad! Na 4,5 maand wachten staat hij over 2 dagen voor mijn neus. Heel onwerkelijk!

Inmiddels is mijn reismee fotoalbum vol, dus hierbij de openbare links voor mijn foto's!
Deel 1: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.294369603960937.74853.100001636980723&type=3&l=478761b780
Deel 2: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.336608299737067.84072.100001636980723&type=3&l=053b4e3400

Over 51 dagen ben ik weer in Nederland. Ik kan maar één ding zeggen; de tijd gaat (te) snel.

Liefs uit Kaapstad!